Son carteiro

Cada xoves ó saír da escola, imos todos a fume de carozo á taberna que está preto da unitaria. É o día que no coche de liña que ven da vila, chega o saco do correo que o chófer lle deixa a Lola, a taberneira, e dona tamén do único estanco do pobo.

Formamos unha ringleira desordenada diante do feixe de sobres que a muller deixa caer nunha das mesas do bar e agardamos a que reparta a correspondencia por aldeas en distintas moreas.

Case perdo a paciencia esperando a miña quenda, pero hoxe penso que valeu a pena, porque tócanme nove cartas. Teño sorte, porque mentras nalgunhas aldeas hai máis dun rapaz e teñen que repartilas, eu son, en cambio, o único na miña.

Tiro para a casa, apurado.

Poño unha gorra, collo a bici e convértome en carteiro, ó tempo que, logo de que deixo os cadernos na mesa da cociña, a miña mochila muda a verdadeira carteira.

A repartición non me leva moito tempo. No treito dunha casa a outra, vou pensando en como me acollerán dependendo de se a que lles levo é unha carta agardada, se pola contra lles causa indiferenza, ou mesmo se coa entrega lles dou un desgusto.

Chegando case ó final do meu percorrido, baixo a toda velocidade a costa que me leva á casa de Xoan do Eido que, coma sempre, me recibe con algunha broma, e mándame pasar e sentar nun tallo, mentras moi cerimonioso, despega con coidado os selos da súa correspondencia para darmos. Doulle as grazas e gardo con moito tino as novas estampiñas para a miña colección.

E por fin, chego á última parada na casa do Miguel, que deixo para o final porque é a miña favorita. O cancelo está pechado, pero a falta de timbre, un can grande ladra sen parar avisando da miña chegada.

O ancián sae pondo unha man sobre os ollos para tornar o sol e coa outra faime acenos para que me achegue, ó tempo que fai calar ó cadelo que, moi guieiro, úliscame para recoñecerme e deseguido senta a carón do dono movendo o rabo con xesto amistoso.

Miguel volve entrar na casa para deixar a carta que lle levo, sen apenas mirala, sobre unha mesiña no corredor e remexe no caixón.

Cando acha o que busca, téndeme o que él chama "a recompensa", que hoxe consiste nunha moeda de vinte pesos. Outras veces, dame unha bolsiña de caramelos, unha laranxa, unhas noces ou algún doce.

Rematado o traballo, é a hora de voltar a casa, e contento como un rulo, dou pedal tan lixeiro como podo: teño presa porque sexa xoves outra vez!

* * *