Unhas cortinas de cogumelos con volantes amarelos adornan a fiestra da cociña e fan xogo co pano da cor da mostaza coa que a tía prende as ondas da súa media melena e co mandil de cadros vichy que hoxe viste. Non hai lugar no mundo no que un almorzo sepa mellor que naquela cociña.
A tía cantaruxa mentras prepara chocolate con leite e ó moverse grácil ó ritmo das estrofas para facerme rir, vexo na sua faciana o mesmo sorriso, as mesmas fazulas gordiñas e a mesma mirada que as da avoa; ben se notaba que eran irmáns.
Despois do desaiuno, axúdolle co millo das galiñas e recollo os ovos con moito tino e responsabilidade, mentras a tía, aínda ben garrida pra os anos que leva ás costas, carrexa herba para os coellos e alaba as miñas tarefas facéndome por colorada, mentras se laia do soia que esté sempre e de que só vaia pasar con ela algunha fin de semana moi vez en cando.
Por min, iría cada venres de visita, ou polo menos, todos os venres, sábados e domingos de verán, porque o que toca facer despois dos traballos é algo polo que añoro que o estío sexa eterno: imos coller (e comer) amoras e acabo con algunha rabuñadura das silvas e os beizos pintados por dentro e por fora.
Logo de comer o guiso e algún doce caseiro de sobremesa, di a tía que toca durmir a sesta.
Co calmuso da tarde é ben certo que non está o corpo para poñerse a brincar, pero ter que deitarse paréceme o máis aburrido.
Acomodámonos en cadanseu sillón na solaina e trato de quedar moi queda atendendo á súa orde de non me mover, mentras vexo de reollo como á tía lle vai caendo a cabeza. Estiro as pernas para chegarlle ó maceteiro dos xeranios coa punta dos pes descalzos. Conto as xardineiras cheiñas de flores e penso que a tía ten tan boa man coas prantas coma para a repostería. Sóprolle á parexa de moscas que se me pousan no brazo. E comezo eu tamén a bocexar.
Escoito sonear a tía e aínda que me empezan a pesar os ollos, busco coa mirada no ceo despexado algún paxaro despistado que pase buscando a sombra.
De pronto unha nube, unha única nube. Non, é un barco. Unha nube-barco no medio do mar azul. Parece que se move cara min, cada vez está máis preto e chega xusto ó meu carón para deterse a menos de medio metro. Caladiña, levántome sen facer ruido e embarco naquela nave branca que semella algodón e que me sostén firme pero suave, e a nube comeza a se mover lixeira e sobe paseniña máis aló da cheminea da casa. Vexo toda a eira, o hórreo pequeniño, a viña, os pexegueiros... e disfruto da paisaxe mentras unha brisa leve me refresca a cara e tres carpas de cor laranxa brican arredor da nube coma se quixeran acompañarme a carón do navío naquela viaxe especial entre o ceo e o mar.
Logo, a nube vai baixando lixeira e arrímase á solaina pra deixarme no punto de partida. Toca a hora de baixar. Volvo ó meu sillón, mentras a tía aínda durme na mesma postura e pecho os ollos para disimular.
Esperto ó momento, cando chega ó meu naris o arrecendo dalgún doce que a tía xa prepara para merendar e vou na busca dela para contarlle que me parece ben que ó día seguinte tamén descansemos un pouco na solaina, pero a próxima vez, invitareina a ela tamén a dar un paseo en nube, que é moito máis divertido que sinxelamente durmir a sesta.
* * *
No hay comentarios:
Publicar un comentario