Margot Marmelada

Para ser unha cociñeira de primeira, hai que dominar ben as tarteiras e aínda que Margot se desenvolvía ben con case tódalas técnicas culinarias, non lle daba traza ás sobremesas.
O seu pai era un gran chef francés con sona de facer ben ata o café. A súa fama, que era case tan grande como o mostacho que locía baixo o narís, estendíase cara arriba e mesmo cara abaixo dos Pirineos. A miúdo, dáballe consellos de cociña á filla para que aprendera pratos exóticos ou mellorara as receitas máis tradicionais e Margot, sen dúbida, ía camiño de cumprir o seu soño de ser unha gran mestra de cociña, pero... fallábanlle as tortas, confeitos e pasteis. Estábase converter nunha verdadeira artista coas tixolas e, en especial, coas cazolas, sendo o seu prato estrela o bacallau ó forno con berberechos. Pero os doces... nada!
Por máis que o tentaba, non era quen de collerlle o punto ó biscoito, que sempre lle saía mol; o flan, a pesares de poñerlle todo o agarimo e empregar ovos de curral, quedáballe sempre cru; e as rosquillas, que preparaba con tres amasados e manteiga de primeira calidade, parecían pedras con azucre.

Pero Margot era ben teimuda e custáballe renderse, así que un día decidiu facer outra tentativa, que non sabía se sería xa a derradeira. Era a última semana de agosto e ó verán quedánballe días contados. Unhas pingas fortes que petaban na fiestra e o vento fresco do sur, invitaban a recollerse na cociña e acender o forno; sen dúbida, pensou, quedara unha boa tarde para darlle saída ós sobrantes estivais de froitos da xenerosa horta da casa. Probaría cunha receita de torta de framboesa, herdada do seu pai, que semellaba ben sinxela:

Ingredientes:

Fariña de trigo

Ovos

Manteiga

Azúcre

Framboesas

Preparación:

Mesturar tódolos ingredientes e cociñar no forno.

Enrolou ben as mangas da blusa, fíxolle dous nós ó mándil e comezou a preparar a masa.
Máis que unha cociñeira, Margot semellaba ser alquimista e no lugar dunha cociña, parecía que estaba a traballar nun laboratorio. Nun momento tiña unha morea de cuncas, paquetes, culleres e pratos, ciscados por todo o mesado. Ía facendo comprobacións na báscula unha e outra vez, ó tempo que co dedo furabolos, ía catando de cando en cando para verificar ou ben desaprobar o gusto da masa.

Falaba sóa:

-Un pouco máis de fariña, non, un pouco menos... mellor quitar un pouco de manteiga... quizais engadir algo máis de azúcre... Mal! 

E volta a empezar!

-Paréceme que cun ovo chega... unhas pouquiñas framboesas máis... a manteiga podo prescindir dela... Non! non me gusta!

A comezar outra vez!

Margot pesou, calculou, mesturou, catou, remexeu, axustou, probou, descartou... e por enriba de todo, personalizou...

-Mellor sen manteiga... Mellor sen fariña... Mellor sen ovos...

Ata que finalmente, sen saber moi ben como, Margot atopouse preparando unha sobremesa con só dous ingredientes: froita e azucre.

Un recendo doce que se espallaba por toda a casa dende a cociña, fíxolle pensar ó seu pai que Margot estaba a preparar algo ben saboroso e achegouse mentras ela remexía ó xeitiño unha mestura avermellada que tiña a lume lento. Un pouco desconfiado, o Papá Chef, pediu permiso para coller a proba na punta da culler:

-Noraboa, Margot! Está deliciosa!

-En serio, Papá? Non estou moi segura de se sairá ben, porque non se parece nada a túa receita.

O pai fixo bailar a culler na man cun xesto fachendoso e relambendo os beizos, asegurou:

-Voilà! Fuches quen de preparar unha sabedoira sobremesa: marmelada de framboesa!

* * *

O día que choveron chícharos

No Condado do Valpedreiro levaban contados catrocentos corenta días sen choiva e a seca estaba a desesperar ós habitantes do lugar.

Os máis vellos dicían non lembrar que nunca antes naquelas terras secaran tantas fontes, nin que o río levara tan pouca auga coma entón; os máis pesimistas, pensaban que non había tardar en chegar o día no que terían que recoller unhas poucas pertenzas e saír na busca dun novo lugar no que vivir.

E mentras, o Conde recibía cada xornada ducias de peticións e rogos dos veciños, ás qué respondía con xesto preocupado incapaz de darlle solución.

Unha vez á semana, reuníase cos seus asesores no salón grande do castelo tratando de buscar algún remedio, pero a ninguén se lle ocorría ningunha idea que non fose agardar; ata que un día, se decidiu por unanimidade botar man do recurso que tiñan deixado para o último lugar: acudir ó Feiticeiro.

Andaba o vello Cibrán na horta, na procura de herbas para algunha das súas apócemas, cando sentiu chegar a cabalo ó emisario que traia recado de que se había de presentar de contado no castelo. 

O bruxo tardou un bo anaco en percorrer a rúa das Pernas Tortas, unha costa que ben merecía o seu nome; co empinada que era e o cheíña de fochancas que estaba, facíalle doer as coxas a calquera, pero máis sufrían aquelas de quen contaba xa bastantes anos.

Tan pronto chegou, fixérono pasar a un cuarto da pranta principal onde o agardaba o Conde sentado tras dunha enorme mesa de castiñeiro. Mandouno sentar e sen perder tempo en preludios, trasladoulle a súa preocupación e solicitoulle de maneira moi solemne que puxera todos os seus esforzos en elaborar algún tipo de remedio ou sortilexio, máis ou menos místico, que trouxera a choiva a Valpedreiro, prometéndolle que se o conseguía, lle había de recoñecer o mérito cunha xenerosa gratificación:

-Pensa que será vostede capaz, Cibrán? -inquiriulle o Conde agora de pé, apoiando as mans no escritorio e dirixíndolle unha mirada fixa.

-Malo será! -respondeu o meigo encollendo os ombreiros con medio sorriso nos beizos.

A pesares de que a resposta no foi todo o convincente que esperaba, o Conde quixo pensar que con maxia ou sen ela, pronto había volver chover sobre aquelas terras sedentas.
Pola súa parte, Cibrán, que tiña recursos para case todo, non era moi optimista con aquela encomenda, porque ben sabía que a metereoloxía tiña que ver máis ca ciencia que coas ilusións. Pero aínda así, púxose mans á obra nada máis chegar á casa.
Consultou o caderno de "Conxuros Incribles para Atmósferas Atoalladas", botou un vistazo á "Recompilación de Meigallos para Contratempos e Tempos en Contra" e aproximou as porcións e medidas precisas para preparar no caldeiro das apócemas un elixir axeitado:

* * *

Catro litros de auga

Dezaoito grans de millo

Un manado de nabizas da horta

Dúas ducías de mentrastes do camiño

Un quilo de xudías

Seis pingas de zume de uva albariña

Nove ourizos sen castañas

Unha cabaza verde

Nébodas, fiucho e pirixel (a ollo)


* * * 

O feiteiceiro puxo ó lume da lareira o pote, remexeu ben os ingredientes e saiu á eira, pensando que non ousaría precisamente poñer as mans no fogo polos seus propios cálculos, segundo os que aquela mestura noxenta había de cocer durante corenta e catro minutos.
Cando tiña pasado máis ou menos a metade do tempo, o líquido averdado comezou a burbullar con forza á vez que unha escuma pegañenta se botaba por fora do pote sen control.

O meigo, que andaba nas verzas, non se decatou da invasión verde que estaba anegando a súa cociña ata que un ulido infecto lle chegou ó naris, e para cando entrou na casa, vapores e burbullas comezaban a saír pola cheminea levando sobre os tellados da vila un neboiro verdoso que medraba sen parar e que en cuestión de minutos cubriu o pobo enteiro.

No castelo, chegou a ouvidos do Conde que aquelas nubes tan estrañas saían da casa de Cibrán, e mandouno chamar axiña:

-Non estaba vostede a traballar para atraer nubes de choiva? 

-Estaba, estaba -repondeu o feiticeiro levando as man coas que sostiña un sombreiro ó peito, como facendo aceno de pedir perdón.

-Non serán perigosos eses gases verdes? 

-Non señor, todo natural -quixo xustificar Cibrán

-Logo, han de mudar de cor e choverá por fin?

-Malo será! 

E xusto cando o Conde empezaba a esgotar a paciencia polas respostas pouco colaboradoras do vello meigo...

Unha pinga, 

dúas pingas, 

tres pingas... 

petaron na fiestra da residencia condal.

-Está chovendo? Está chovendo!
                                       Está chovendo! 
                   Está chovendo! 
                            
                                Está chovendo?! 

                                 Están chovendo... chícharos??

Os veciños comezaron a sair as rúas mirando ó ceo entre ilusionados e pasmados, porque chover chovía, pero chovían chícharos!!
As rúas de Valpedreiro comezaron a cubrirse coas legumes a medida que aquela peculiar choiva enchía pozos, fontes, regos e pías. Algúns cativos xogaban a guindarse os pericos, algunhas vellas enchían caldeiros, que nunca se sabe, e os máis, miraban ó ceo incrédulos e preocupados por aquel diluvio tan raro.
Mentras, no castelo, o Conde comezou a andar dun lado para outro inquedo, coas mans nas costas e coa vista no chan, que só erguía para volverlle preguntar a Cibrán que demo era o que estaba a acontecer, canto tempo ía durar aquel disparate e se os chícharos estarían contaminados ou poderían causar algún perxuicio.
Era moitas preguntas para as que o vello feiticeiro non tiña resposta algunha, así que calaba por non confesar que aquelo fora unha cousa fortuita que sospeitaba que tiña máis que ver cun despiste propio da idade e coa falta de pericias e mañas máxicas que lle foran indo a menos nos últimos anos.

Pero como todo o mundo sabe, nunca choveu que non escampara, e logo dunhas horas de caeren milleiros e milleiros de chícharos do ceo, a choiva verde cesou e veciños e veciñas tiveron que botar man de vasoiras e xestas para limpar as rúas daquela desfeita.
Mentras, reposto da primeira impresión e da ameazante orde do Conde que o mandou liscar axiña para arranxar aquelo de contado mentras lle sinalaba a porta co furabolos, Cibrán rañaba a cachola nun intento de sacar algunha idea do maxín.
O remedio ocorréuselle cando se dispoñía a varrer a lareira para limpar os restos da calamitosa mestura máxica. Consultou de novo os libros, fixo cálculos varios sobre a artesa, experimentou un par de solucións nunha probeta e, por fin, engadiu ás sobras verdes do pote outros catro litros de auga, un chisco de cinza e unhas pingas dun ingrediente máxico que xurou a si mesmo nunca confesar a ninguén.
Por casualidade ou por sorte, cando o fluído colleu temperatura, pola chimenea saíron desta vez uns gases brancos que fixeron que as nubes verdes que aínda frotaban no aire, foran destinxindo a un ton agrisado para deixar unha estampa de Valpedreiro en branco e negro, sobre o que comezou a soprar un vento lixeiro do sureste formando unha gran borrasca que ó fin, despois de tanto tempo, regou as terras enxoitas.

Ese mesmo día, mentras limpaba a cociña e pola testa lle esvaraban pingas de suor e alivio, o bruxo decidiu xubilarse, por aquelo de non tentar máis á boa sorte, non fora a ser que por ir perdendo habelencias á vez que ía gañando anos, fora a acaecerlle outro desatino peor que o dos chícharos.

Coa recompensa condal, o feiteiceiro Cibrán desfrutou dunha tranquila xubilación que tamén foi ben lonxeva, e foi lembrado polas vindeiras xeracións de netos, bisnetos e tataretos dos valpedreireses e valpedreiresas que aquel día festexaron a chuvieira, como non podía ser doutra maneira, cun gran convite de arroz con chícharos e patacas novas.

* * *