Tro e Glo

Tro ten cinco anos, pero non é un neno igual que os outros cativos que coñeces.

Cada día, Tro pinta as paredes da súa casa: unta as mans de pintura e fai debuxos cos seus propios dedos. Dáselle moi ben facer animais, pero algunhas veces tamén se decide a facer figuras abstractas.

O raro é que nin Mamá nin Papá lle berran nunca por iso.

Ademais, Tro come coas mans. Non usa garfo nin tampouco culler. Por exemplo, para comer o polo, colle o óso coas dúas mans e... á boca!

O raro é que tampouco Mamá e Papá se anoxan con el por iso.

Outra cousa que fai a miudo Tro, é andar descalzo. Na súa casa, cando sae a xogar ou cando vai de paseo... nunca pon zapatos. Da igual que sexa verán ou inverno.

O raro é que tampouco Mamá nin Papá o castigan por iso.

Aínda que... hai algo que é incluso máis estraño: Tro non vai á escola, e tampouco a Mamá e Papá lles preocupa nada iso.

O certo é que e a súa é unha familia de trogloditas: viven nunha cova e, cada día, carrexan leña para prender o lume ou preparan peles para facer prendas de roupa. E cando rematan as tarefas, Tro tamén ten tempo para xogar.

O seu mellor amigo é Glo, un mamut, que tamén ten 5 anos, pero é moooito máis alto e moooito máis grande, ten cantidade de pelo na testa, un narís moi longo e dous dentes aínda máis enormes e ben afiados.

No verán, báñanse xuntos no río. É moi divertido, porque Glo bótalle auga a chorros e faille moitas cóxegas.

Algunhas veces, Tro sobe ó lombo do seu amigo para dar un paseo, e gústalle moito porque dende o alto todo se ve moito mellor.

Tamen intentan xogar ás agachadas, pero Tro sempre gaña, porque Glo é grande de máis para atopar un bo escondite.

E cando o sol está a piques de poñerse e o día acaba, Tro ten que ir de volta á casa lixeiro, porque se chega tarde... Mamá e Papá si que se enfadan con el.

* * *

O Avó

Non había daquela alumeado e só a lus do candil disimulaba malamente a escuridade dentro daquela casa de chan de terra e vigas de carballo.  Pola fiestra, coas contras mal pechadas, entraba o calmuso do verán, que se estreaba co cheiro a chamusco das primeiras cacharelas acesas, e sentíase o balbordo dos grilos que parecía que aquela noite tamén querían festexar a cabra vella. Na escuridade da eira, o carro agardaba a saída do Lourenzo para volver ós prados de Lavandeira pola corredoira de pedras mal postas, que facían cantar as rodas de ferro, saltar os feixes da herba entre as canizas e estragarse os zocos.

Aquela modesta casa daquela humilde aldea, acolleu o primeiro choro dun neno que se había de criar con pouca fastosidade e moito pan de millo. 
Luxo tiveron, e pouco reparo, ó darlle tres nomes os padriños, se cadra sen pensar que algo debe ter que ver o nome coa personalidade de quen o leva. Poida que por iso tivera sempre tanto carácter, aínda que tamén o debeu marcar ser o maior de tres irmáns e o único home ó carón da súa nai cando o pai tivo que marchar para Arxentina.

Pese ós tempos dificultosos de pantalóns curtos remendados e cuncas de caldo para quentar o corpo, foron felices os anos da infancia, que lembraría doce como as uvas roubadas en viñas alleas en apostas cos outros cativos, coma as falcatruadas feitas sen maldade ás irmáns pequenas ou coma as troulas dos domingos á noitiña en xuntanzas improvisadas na casa dalgún veciño.
E pasada a nenez das saias maternas que acubillan e as ensinanzas da mestra que encamiñan, tocoulle aprender na escola da vida, para a que o destino lle sacou un billete de ida e, por sorte, o bo fado lle regalou un de volta.

Marchou cos xeonllos tremendo, chorando por quereres deixados.

O uniforme de soldado víñalle grande ó mozo de moita envergadura pero pouca experiencia, mais xustamente vestir aquel traxe, axudoulle a medrar e curtirse en terras alleas. Coñeceu dende o sol africano ata o frío ruso e coa sorte de cara, acomodouse na retagarda cos privilexios de asistente do capitán.

Voltou cos ombreiros erguidos, chorando por amigos perdidos. 

E atopouse coa vida por diante, con anos en branco para valeirar o macuto e encher a biografía, que resultou ser tan longa e vasta coma aquela edición de El Quijote que tantas veces lera estando no Frente. Tocaron algúns capítulos de tristura e algúns xigantes verdadeiramente reais e rudos cos que pelexar, pero na súa maioría foi composta con fermosas vivencias conxugadas en primeira persoa do plural, sempre da man da súa escudeira persoal e na compaña dos que tivemos a fortuna de chamarlle Avó e escoitarlle narrar as abondosas anécdotas coas que nos agasallou ata a vellez.